[...]
Mas a minha tristeza é sossego
Porque é natural e justa
E é o que deve estar na alma
Quando já pensa que existe
E as mãos colhem flores sem ela dar por isso.
[…]
Pensar incomoda como andar à chuva
Quando o vento cresce e parece que chove mais.
Não tenho ambições nem desejos
Ser poeta não é uma ambição minha
É a minha maneira de estar sozinho.
[…]
O meu olhar é nítido como um girassol.
Tenho o costume de andar pelas estradas
Olhando para a direita e para a esquerda,
E de, vez em quando olhando para trás...
E o que vejo a cada momento
É aquilo que nunca antes eu tinha visto,
E eu sei dar por isso muito bem...
Sei ter o pasmo essencial
Que tem uma criança se, ao nascer,
Reparasse que nascera deveras...
Sinto-me nascido a cada momento
Para a eterna novidade do Mundo...
Creio no mundo como num malmequer,
Porque o vejo. Mas não penso nele
Porque pensar é não compreender ...
O Mundo não se fez para pensarmos nele
(Pensar é estar doente dos olhos)
Mas para olharmos para ele e estarmos de acordo...
Eu não tenho filosofia: tenho sentidos...
Se falo na Natureza não é porque saiba o que ela é,
Mas porque a amo, e amo-a por isso,
Porque quem ama nunca sabe o que ama
Nem sabe por que ama, nem o que é amar ...
Amar é a eterna inocência,
E a única inocência não pensar...
[…]
Há metafísica bastante em não pensar em nada.
O que penso eu do mundo?
Sei lá o que penso do mundo!
Se eu adoecesse pensaria nisso.
Que idéia tenho eu das cousas?
Que opinião tenho sobre as causas e os efeitos?
Que tenho eu meditado sobre Deus e a alma
E sobre a criação do Mundo?
Não sei. Para mim pensar nisso é fechar os olhos
E não pensar. É correr as cortinas
Da minha janela (mas ela não tem cortinas).
O mistério das cousas? Sei lá o que é mistério!
O único mistério é haver quem pense no mistério.
Quem está ao sol e fecha os olhos,
Começa a não saber o que é o sol
E a pensar muitas cousas cheias de calor.
Mas abre os olhos e vê o sol,
E já não pode pensar em nada,
Porque a luz do sol vale mais que os pensamentos
De todos os filósofos e de todos os poetas.
A luz do sol não sabe o que faz
E por isso não erra e é comum e boa.
[…]
Leve, leve, muito leve,
Um vento muito leve passa,
E vai-se, sempre muito leve.
E eu não sei o que penso
Nem procuro sabê-lo
[...]
15 comentarios:
Me quedo con esto:
Ser poeta não é uma ambição minha
É a minha maneira de estar sozinho.
Sozinho es sólo, no?
Sr Clemente, su corazón bien? Como quien dice ya está aquí Hawaiï...esto último sea leído como modo de superar la pereza que nos trae el frío.
Saludos
La verdad es que hay partes que te van muy bien:
Tenho o costume de andar pelas estradas
Olhando para a direita e para a esquerda,
E de, vez em quando olhando para trás...
Porque a luz do sol vale mais que os pensamentos....
Y si es del Atlantico....mejor ,por que se parece ,a la del Pacifico
y si miras del mirador de Bandama,,,casi se ve al fondo el azul del "Pier"
MELE KALIKIMAKA
Nunca me he parado a leer un libro de Pessoa. No sé por qué. Cuanto más conozco de él, cuanto más me cuentan (Phaeton, un amigo es fanático), cuando leo hermosos e interesantes destellos como los que escribes, me obligan a no aplazarlo. Alguien puso el otro día una frase suya que me ha hecho darle vueltas al asunto: "La libertad es la posibilidad de aislamiento. Si te es imposible vivir solo, naciste esclavo".
Viajo menudo a Lisboa, ¿Qué mejor que un libro suyo en una terraza de la Alfama mientras te tomas una Ginjinha?
....demasiado corazón, efectivamente mucho motor... espero que todo marche bien.
Hola y gracias más que nunca por los comentarios, sé que hoy supone más esfuerzo. Parece que los portugueses nunca tienen problema en intentar hablar español y a nosotros nos cuesta algo más falar (aunque sea) "portuñol". Portugal y el portugués, aunque yo no sea ningún experto, tienen muchísima riqueza que ofrecer.
Ferrán Sozinho es sólo, sí. Corazón demasiado, pero insuficiente (insuficiencia mitral, tricuspide y aortica, todas en bajo grado, cosas de tener el corazón grande: "demasiado corazón"). Sí OK, gracias. Yo de momento tengo la maratón de BCN en mente, más allá ya veremos.
Furacán, no veas cómo miraba para atrás el último Km en Hawaii, fundido del todo (no me cogieron).
Carmelo, habrá que volver al Pier de todas formas, parezca que se ve desde Bandama o no...
Te va a quedar muy de turista leer a Pessoa en la Baixa lisboeta, pero disfrutarás igualmente. Te llamaré en breve, quiza baje por el rebollar.
Salud!
E sentada estou mirando
cómo a lúa vai saíndo,
cómo o sol se vai deitando.
Cál se deita, cál se esconde
mentras tanto corre a lúa
sin saberse para dónde.
Para donde vai tan soia,
sin que aos tristes que a miramos
nin nos fale, nin nos oia.
Que si oíra e nos falara,
moitas cousas lle dixera,
moitas cousas lle contara.
Mira Xocas, hasta ahora no había acordado de Rosalía de Castro. Anotado. Gracias por el comentario. Respuesta evidente, pero ahí va:
http://www.youtube.com/watch?v=LlvUepMa31o
Por que sera que cuando uno se siente triste y melancolico, busca a Pessoa? Por que ha de sentirse uno triste y melancolico aun a pesar de que todo a tu alrededor no invite a la tristeza ni a la melancolia?
Sera porque siempre queremos mas o por aquello que decia Pessoa de que viver é nao conseguir, frase tremenda donde las haya...
Sea lo que sea, leer de vez en cuando algunas lineas de Pessoa, por donde pilles, es como un sedante...deberian prescribirlo los medicos, para segun que pacientes.
Hola a todos.
Estoy pasmado. No creo en que leo.
Pessoa es muy más conocido que yo pensaba.
Mi proximo curso en Lisboa tiene una visita a casa de Fernado Pessoa para los amantes de sus obras.
abrazo
João
http://apps.facebook.com/fernandopessoa/?ref=nf&_fb_fromhash=d29681ff3c5ecbf0d182647a441a50a3
Para los más interesados
João
Acho! perdón por el tiempo sin escribir aunque te sigo, me gustó mucho el comentario anterior ese del tren, y este pues ya lo he leído tres veces, a la sexta si no lo pillo lo dejo, jajaj, espero que todo te vaya bien. Por cierto, has planificado las competiciones de la temporada que viene? un saludo.
Santiago, Pessoa es un buen fármaco, lo mires por donde lo mires
João, seguro que la gente aprende mucho más de lo que pensaba en el curso entonces.
Stani, Lanzarote y Roth, luego sería elegir entre Maresme y Hawai, según clasificación y circunstancias.
Gracias a todos por los comenarios
Una cosa interesante.
Mis proximos cursos por casualidad seran realizados en el mismo barrio donde esta la casa Museu Fernando Pessoa.
Ahora si puedo asegurar que van a prender myucho más que natación.
Abrazo y Felices Fiestas
http://animoto.com/play/r6kqudJOdRSnLP9ptayy5g
No viene al tema mi comentario, siempre leo tu blog porque me parece muy bueno y acabo de leer una nota a Pontano sobre hawaii y pone a parir al mismo juez que tu por su permisividad con Alexander (me sorprendio el parecido de su comentario con el tuyo). No es que dudara de lo que decias (para nada) pero siempre hay un margen para la subjetividad, pero que dos atletas de su nivel digan exactamente lo mismo de una carrera tan importante el la que muchos pro basan su temporada da que pensar y encima que su organizacion año tras año se llena la boca con ejemplos de vida, deportividad etc. etc. Sos un maquina, un saludo
Publicar un comentario en la entrada